Video by mahmoud.pormoradi_9327

بحرین به طور رسمی
و حقوقی در سال ۱۳۵۰ شمسی (۱۹۷۱ میلادی) از ادعای حاکمیت ایران جدا شد، هرچند کنترل واقعی آن مدت‌ها پیش‌تر از دست ایران خارج شده بود.
تاریخچه مختصر جدایی:
جدایی عملی (عملی): بحرین از اواخر دوره زندیه (حدود ۱۷۸۳ میلادی / ۱۱۶۲ شمسی) پس از حمله قبیله آل‌خلیفه (از بنی‌عتبه) عملاً از کنترل ایران خارج شد. در دوره قاجار، بریتانیا با معاهداتی (مانند ۱۸۲۰ و ۱۸۶۱ میلادی) آل‌خلیفه را به عنوان حاکم بحرین به رسمیت شناخت و نفوذ خود را گسترش داد. از اواخر قرن ۱۹، بحرین عملاً تحت حفاظت کامل بریتانیا قرار گرفت.
ادعای حقوقی ایران: ایران همیشه بحرین را بخشی از خاک خود می‌دانست. در سال ۱۳۳۶ شمسی (۱۹۵۷ میلادی)، بحرین به عنوان «استان چهاردهم» ایران اعلام شد (هرچند کنترل واقعی در دست بریتانیا و آل‌خلیفه بود).
جدایی رسمی و نهایی:
در سال ۱۹۷۰ میلادی (۱۳۴۹ شمسی)، با میانجی‌گری سازمان ملل، نظرسنجی (یا گزارش) از مردم بحرین انجام شد که نشان‌دهنده تمایل به استقلال بود.
شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۲۷۸ را تصویب کرد.
مجلس شورای ملی ایران (با ۱۸۷ رأی موافق در برابر ۴ رأی مخالف) و سپس مجلس سنا، جدایی را تأیید کردند.
۲۳ مرداد ۱۳۵۰ شمسی (۱۴ اوت ۱۹۷۱ میلادی): بحرین استقلال خود را رسماً اعلام کرد.
ساعاتی بعد، ایران (در زمان محمدرضا شاه) اولین کشوری بود که این استقلال را به رسمیت شناخت (۱۵ اوت ۱۹۷۱).
این جدایی در چارچوب خروج بریتانیا