Video by matinm2_club

بعضی مردها انقدر خوب یاد گرفتن بگن «من خوبم» که دیگه هیچ‌کس نمی‌پرسه واقعاً خوبن یا نه...
همون مردی که همه بهش تکیه می‌کنن، شاید خودش جایی برای تکیه دادن نداشته باشه. همونی که همیشه راه‌حل بقیه‌ست، شب‌ها با هزار تا سؤال بی‌جواب سرش رو روی بالش می‌ذاره. به آینده‌ش فکر می‌کنه، به تصمیم‌هایی که گرفته، به فرصت‌هایی که از دست داده و به چیزهایی که هنوز نتونسته به دست بیاره.
اما صبح که می‌شه، دوباره همون آدم همیشگیه؛ لبخند می‌زنه، کار می‌کنه، مسئولیت‌هاش رو به دوش می‌کشه و به کسی اجازه نمی‌ده بفهمه چه خبره توی دلش...
تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که خیلی وقت‌ها، مردها فقط وقتی به چشم میان که دیگه توان ادامه دادن ندارن.
همه ازشون انتظار دارن قوی باشن، محکم باشن، کم نیارن؛ اما کمتر کسی می‌پرسه: «خودت چی؟ تو کی قراره نفسی بکشی؟»
مرد بودن یعنی مسئولیت‌پذیر بودن، اما قرار نیست همیشه همه‌چیز رو تنهایی به دوش بکشی. قرار نیست برای اثبات قدرتت، دردت رو پنهون کنی یا وانمود کنی هیچ‌چیزی آزارت نمی‌ده.
گاهی قوی‌ترین کاری که یه مرد می‌تونه انجام بده، اینه که بالاخره اعتراف کنه خسته‌ست؛ کمک بخواد و به خودش اجازه بده آدم باشه، نه فقط تکیه‌گاه همه.
اگه تو هم از اون مردهایی هستی که بی‌صدا می‌جنگن، یادت نره: لازم نیست همیشه قوی به نظر برسی تا ارزشمند باشی.
و اگه مردی توی زندگیت هست که همیشه می‌گه «چیزی نیست»، شاید بد نباشه یه بار دیگه ازش بپرسی...

«واقعاً خوبی؟» 🖤