Video by moshavere.ravanshenasi.khaneva

از منظر روان‌کاوی لکانی، میل، فقدان و شکاف میان خواستن و خواسته‌شدن، این متن به یکی از تراژدی‌های بنیادی رابطه انسانی اشاره می‌کند: انسان همیشه با فاصله‌ای میان میل خود و میل دیگری زندگی می‌کند.
در نگاه لکان، ما عاشق دیگری فقط به خاطر آنچه واقعاً هست نمی‌شویم؛ بلکه بخشی از عشق ما به تصویری، خیالی و معنایی است که در روان خود از او ساخته‌ایم. دیگری برای ما حامل چیزی می‌شود که گمان می‌کنیم کم داریم. اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که دیگری نیز با میل‌ها و فقدان‌های خودش وارد رابطه شده است، نه برای برآورده کردن خیال ما.
در روان‌کاوی لکانی، عشق تلاشی برای پاسخ دادن به یک فقدان است. ما می‌خواهیم در نگاه دیگری چیزی را پیدا کنیم که به ما احساس کامل بودن بدهد، اما هیچ انسانی نمی‌تواند این خلأ بنیادی را کاملاً پر کند. به همین دلیل، حتی در عمیق‌ترین عشق‌ها، نوعی فاصله باقی می‌ماند؛ فاصله‌ای میان آنکه ما می‌خواهیم و آنچه دیگری می‌تواند بدهد.
تراژدی عشق اغلب در نبود احساس نیست، بلکه در ناهماهنگی میل‌هاست. ممکن است کسی ما را دوست داشته باشد، اما نه به شکلی که ما آرزو داریم؛ و ممکن است ما کسی را بخواهیم، اما او نتواند در جایگاهی قرار بگیرد که خیال ما ساخته است.