Video by show_rangarang

شناسنامه یک ترانه

🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼

📺 سال انتشار : ۱۳۴۹

👤 خواننده : عارف

🎵 نام ترانه : وای وای زنگاهی

✏️ ترانه سرا : جهانبخش پازوكي

🎹 آهنگساز : جهانبخش پازوکی

🎚️ تنظیم کننده : واروژان

👀 تقدیم به نگاه پرمهرتان

🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶

عارف عارف‌کیا زادهٔ نوزده مرداد هزار و سیصد و نوزده خواننده موسیقی پاپ اهل ایران است. عارف حدود نهصد ترانه خوانده که افزون بر فارسی به زبان‌ها و لهجه‌های مختلف اجرا شده‌اند. عارف از پدر و مادری با اصالت اردبیلی در تهران متولد شد. عارف برای اولین بار در یک مهمانی ترانه‌ای آذری را به همراه سازهایی شامل تار و دف و کمانچه (به آذری تارگاوال) خواند. تا آن زمان حتی خانواده‌اش هم صدای آواز او را نشنیده بودند و از علاقه‌اش به این هنر آگاه نبودند.
همچنین زمانی که حدود شش سال سن داشت، ترانهٔ سوزناک «دنیا ز تو سیرم، بگذار که بمیرم» (از قاسم جبلی) را می‌خواند که اطرافیان و همسایگان را به تحسین وا می‌داشت. زمانی که عارف در ابتدای راه بود، پوران بسیار محبوب و مشهور بود. او به عارف اجازه داد که یک ترانهٔ دوصدایی را با هم در تلویزیون به صورت زنده اجرا کنند. نام این ترانه «دیده دیده» بود. این ترانه به حدّی مورد توجه قرار گرفت که برای بار دوم در همان برنامه اجرا شد. علت اجرای مجدد بخاطر تماسی بود که از دربار گرفته شد بود.اولین ترانهٔ عارف که بر روی صفحهٔ گرامافون ضبط شد، ترانه‌ای دوصدایی همراه پوران بود که «هفت آسمون» نام داشت.  این صفحه در سال چهل و یک خورشیدی منتشر گردید و باعث شد عارف به اوج شهرت و محبوبیت برسد. عارف هم مانند بسیاری دیگر تصور می‌کرد که این انقلاب مثبت خواهد بود .
عارف در سال پنجاه و هشت ایران را ترک کرد و به انگلیس رفت تا پس از توقف کوتاهی به آمریکا پرواز کند.او در اوایل دههٔ شصت خورشیدی (هزار و نهصد و هشتاد میلادی) به لس‌آنجلس رفت و در اولین قدم توانست ترانهٔ «سرباز کوچولو» را اجرا نماید. همکاری او با شرکت‌های پارس ویدئو، شرکت ترانه، کلتکس رکوردز و آرفی رکوردز باعث انتشار بیش از ده آلبوم موسیقی شد.
عارف در سال‌های آخر زندگی با سرطان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. در بیست و نهم اسفند هزار و چهارصد و چهار و دقایقی پس از تحویل سال، نازلی، دختر عارف در شبکه‌های اجتماعی از درگذشت او خبر داد.
روحش شاد و یادش گرامی🙏🌹

🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶🎼🎶

#عارف
#جهانبخش_پازوکی
#واروژان
#شو_رنگارنگ
#نوستاِژی