Video by shahrzad.haghshenas_psy

🖋️
بعضی فقدان‌ها فقط متعلق به یک خانواده یا یک فرد نیستند؛ در حافظه‌ی یک جامعه خانه می‌کنند. اگر از آن‌ها سخن می‌گوییم، اگر نامشان را به یاد می‌آوریم، اگر روایتشان را زنده نگه می‌داریم، از سرِ ناتوانی در ادامه دادن نیست؛ از سرِ مسئولیت است.
سوگواری، در عمیق‌ترین معنای خود، ایستادن در گذشته نیست. سوگواری، امتناع از فراموشی است. تلاشی است برای آنکه رنج، بی‌نام نماند و آنچه رخ داده، در سکوت محو نشود.
بزرگ‌ترین پیروزی فراموشی، این است که فقدان‌ها را بی‌معنا جلوه دهد؛ گویی هیچ چیز تغییر نکرده و هیچ ردّی بر جای نمانده است. اما حافظه، راه دیگری را پیش می‌گیرد. حافظه می‌گوید هر زندگی، هر نام و هر فقدان، بخشی از تاریخ ماست و تا زمانی که به یاد آورده می‌شود، اثرش نیز باقی می‌ماند.
شاید سوگواری، در نهایت، همین باشد؛ اینکه اجازه ندهیم حقیقت آنچه زیسته‌ایم، به فراموشی سپرده شود.